Wytyczanie granic jest obrzędem religijnym

Woły, które ciągnęły pług Romułusa wytyczający granicę pomoerium, składano później na ofiarę. U Latynów przeprowadzanie granicy połączone jest ze składaniem ofiar, a w następstwie znaki graniczne stają się bogami granic. Zabija się mianowicie ofiarę, której krew spływa do wgłębienia przygotowanego na znak graniczny, wrzuca się tam również popioły ze stosu ofiarnego, wlewa się napoje ofiarne, po czym wkopuje się w nie uprzednio namaszczony i uwieńczony pal czy kamień graniczny. Ceremonię tę powtarza się podczas Terminaliów[21]. W Polsce na świeżo wzniesionym pagórku, który zastępuje kamień graniczny, okłada się rózgą małego chłopca – zwyczaj, który dziś uchodzi za żart, a który jest niewątpliwie przeżytkiem obrzędu. Wytyczanie i periodyczne odnawianie granic odbywa się w dawnym prawie polskim w sposób, który zachował charakter obrzędu. Podkomorzy danej ziemi objeżdża granicę w towarzystwie stron, sąsiadów – szlachty i starszyzny wybranej spośród chłopów – wszyscy konno. Tej eqidtatio22i – tak bowiem brzmi termin prawny – towarzyszą obwieszczenia wygłaszane trzykrotnie na każdym z narożnych kopców, na który wchodzi woźny i wokoło którego zgromadzeni obecni składają przysięgę.

W części kraju graniczącej z Morawami, jak również na samych Morawach, przysięga ta zachowała do XVI wieku charakter czysto pogański. Świadkowie ze szlachty składają ją stojąc na kopcu i wyciągając prawicę ku słońcu, a świadkowie chłopi – klęcząc w rowie, z którego wykopano ziemię na kopiec.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>