Szybki upadek poezji w dawnym stylu po wspaniałym rozkwicie wieku XIV

Z satyryków wieku XV warto wspomnieć Lewisa Glyna Cothiego (zm. ok. 1490), którego utwory są cennym źródłem wiadomości o obyczajach możno- wladców walijskich za jego czasów. Był także panegirystą.

Na ogół zauważa się szybki upadek poezji w dawnym stylu po wspaniałym rozkwicie wieku XIV. Twórczość poetów uczonych, trzymających się skomplikowanych przepisów prozodii średniowiecznej, nosi wyraźne znamiona starcze. Odnowić formy już nie umieją, nie znajdują też treści nowych, dostosowanych do starych form. Odgrodzenie się bardów zawodowych od nieuczonych na eisteddfod r. 1451 przyśpieszyło tylko upadek. Poprawność stała się zasłoną dla pustki. W ciągu wieku XVI i na początku XVII są jeszcze wprawdzie poeci trzymający się mniej lub więcej ściśle form przeżytych, jak Gruffydd Hirae- thog i jego dwaj uczniowie, Gwilym Llyn (zm. 1580) i Sion Tudur (zm. 1602). Ale to epigoni. Obracają się w próżni. Poezja starego stylu umiera ostatecznie w wieku XVII. Próba wskrzeszenia jej w sto lat później przez Goronwy’ego Owena (zm. 1769) spełzła na niczym. Naród był sobie znalazł innych poetów, takich, jakich potrzebował, ,i poprawne, lecz zimne utwory Goronwy’ego Owena wzbudziły wprawdzie ogólny szacunek, lecz nie przekonały nikogo.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>