Rozmieszczenie religijnych jakości przestrzeni

Ta konwencja geometryczna dotycząca rozmieszczenia religijnych jakości przestrzeni ma swój odpowiednik w konwencji liczbowej określającej przerwy pomiędzy falami intensywności, poprzez które przejawia się świętość. Przypominamy sobie, że to przy szóstym milowym kamieniu granicznym odprawia się publiczny kult Termiuałiów. Mierniczowie rzymscy uznają szóstą granicę za granicę główną, licząc od cardo i decimanus [311, które są punktem wyjścia. W myśl reguł ich sztuki mierzony teren dzieli się na równe kwadraty, których wszystkie granice są proste i przecinają się w ustalonych odległościach, co prowadzi oczywiście do tego, że na brzegach parcelowanej przestrzeni – pomiędzy granicą naturalną a sztuczną – albo brakuje ziemi, albo też jest jej za dużo dla utworzenia regularnych kwadratów. Tych pozostałych parceli o kształcie nieprawidłowym, zwanych agri subsicivi czy extraclusi I32J, nie oddaje się osadnikom. Aż do czasów Domicjana pozostają one własnością Imperium, inaczej mówiąc, w praktyce są ziemią niczyją, której użytkowanie zabronione jest sąsiednim osadnikom i która zachowuje charakter obszarów nieokreślonych. Ziemie te są więc tej samej natury, co granice. Wreszcie pomiędzy wielkością jednostki terytorialnej a rozległością rozciągających się wokoło niej stref istnieje pewna proporcja, której się przestrzega. Miasto Rzym powiększa się przede wszystkim w zależności funkcjonalnej od powiększania się Agri Italici, to jest posiadłości ludu rzymskiego w Italii, a później Imperium. Każdemu z tych powiększeń towarzyszy uchwala Senatu ogłaszająca nowe granice po- moerium, którego kolumny przesuwa się dalej.

Można więc, jak sądzę, sformułować wniosek, iż w religii przestrzeń jest wyobrażona jako pewien ciąg następujących po sobie obszarów, wydzielonych i objętych granicami, rozmieszczonych koncentrycznie wokół miejsca świętego: przy czym w układzie tym każdy obszar zewnętrzny posiada cechy przeciwstawne w stosunku do wewnętrznego. Równocześnie miejsce święte z jednej 6lrony i każda granica z drugiej są równoważne wszystkiemu, co je otacza, i odgrywają rolę punktu i linii, gdzie przejawy świętości osiągają pełną intensywność. Punktem wyjścia całego systemu jest konwencjonalna zasada geometryczna i liczbowa wyrażająca się w zależności funkcjonalnej pomiędzy szerokością odstępów i szerokością obszaru centralnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>