POEZJA PATRIOTYCZNA – EPOKA WSPÓŁCZESNA CZ. II

Piśmiennictwo aktualizuje się pod względem formy i treści w okresie następnym, od połowy XVII do połowy XVIII wieku. Jest to okres walki czynnej, przerywanej tylko krótkimi i nigdy nie obejmującymi całego kraju zawieszeniami broni, podczas których szaleją represje. Potrzeba poezji nowej, bojowej oraz takiej, która by po klęsce odnawiała nadzieje. Potrzeba prozy polemicznej. Poeci tzw. „jakobiccy“ — Irlandia bowiem zjednoczyła sprawę własną ze sprawą Stuartów – tworzą pieśni bojowe, żołnierskie i powstańcze. Tworzą też poematy odmalowujące stan kraju, opisujące nędzę, zniszczenie i grabież, mówiące o miastach i wsiach wyrżniętych i wołające o pomstę. Tworzą wreszcie w znacznej ilości owe alegoryczne, pozornie miłosne pieśni, o których była już mowa. Utwory te często przybierają postać Wizji, Aislinge: poecie ukazuje się niewiasta cudnej urody, ale z widocznymi śladami przebytej męki. i wzywa zachwyconego, by pomógł jej prawowitemu, umiłowanemu małżonkowi do połączenia się z nią, do wypędzenia złych ludzi, co ją w niewoli trzymają i czynią z niej nałożnicę.

Co do formy zauważamy, że gdy elegie początku wieku XVIII, a także Spór poetów trzymają się wciąż starej prozodii, ustalonej w wieku IX i X, poezja jakobicka zarzuca ją zupełnie. Rozmiar wiersza jest w niej zbliżony do używanych w poezji ludowej albo wręcz ludowy. Odnawia się oczywiście i sam język. Poeci przestają bać się prostoty. Tak samo proza opowieści i pism polemicznych jest prozą nową. Wzoruje się na Keatingu, nie na epopei.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>