POEZJA JAKOBICKA WIEKU XVII

Poetów pojawia się zastęp cały, wielu naprawdę „z łaski Bożej“, nigdzie nie uczonych, jak owa niepiśmienna, bosa pieśniarka chwały MacLeodów, Maria MacLeod, znana wśród swoich jako Mairi nighean Alastair Ruaidh, „Maria córka Aleksandra Rudego“ (zm. 1693). Z nielicznych jej utworów, które zostały zapisane i uratowane od zagłady, wieje ogromna moc przekonania naiwnego o słuszności sprawy bronionej, o wielkości prawdziwej tego, co chwali. Czuć w nich ogromną szczerość. Przy tym formą są wprost świetne, choć proste. Rozmiar nowożytny, bez zachowania ilorazu, z asonacjami w zgłoskach akcentowanych. Wiersz ma rzadko w tym stopniu spotykane walory muzyczne. Wyróżniają się zwłaszcza trzy utwory: poemat okolicznościowy z powodu utonięcia wodza szkockiego Iaina Garbha, czyli Macille Chaluma, pieśń o krainie MacLeodów i oda na cześć sir Normana MacLeoda, pana i dobroczyńcy poetki.

Obok niej mamy Iaina MacDonalda, przezwanego lain Lom (zm. 1710), poetę aktualności politycznej, którego utwory – niesłychanie mocne – działały na społeczeństwo współczesne jak bodziec ostry. Między innymi poemat Mort na Cepoch, o haniebnym morderstwie popełnionym na panu z Keppoch, miał być tak skuteczny, że wywołał pomszczenie zabitego. Wielkim również rozgłosem cieszył się w całej Wyżynie poemat o bitwie nad Inverlochay (stoczonej 1645 r.). Gorący zwolennik Stuartów, miał podobno otrzymać od Karola II pensję dożywotnią za zasługi. Dwa inne imiona, dzięki przekładom Waltera Scotta, są znane nie tylko u Gaelów. Są to Aosdan Matheson i Hector MacLean. Utworowi pierwszego Walter Scott nadał tytuł angielski Farewell to Mackenzie, high-chief of Kintail, drugiego – War-song of Lochlann. high- chief of MacLean.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>