Odrodzenie poezji opiewającej zdarzenia aktualne

Trzeba przyznać, że to „srebro“ nie jest najlepszej próby. Skrępowana przepisami uchwalonymi przez eisteddjod r. 1451 poezja, nawet miłosna, staje się sztywną, zimną. Nagromadzenie słów i igranie kunsztownymi rozmiarami źle maskuje jej bezduszność. Taką jest nawet poezja najzdolniejszego z twórców tego czasu, Dafydda ab Edmwnd (żył w r. 1451). Ci, którzy jak poeta wieku XV, Bedo Brwynllys, wzorować się chcą na Dafyddzie ab Gwilym, zdobywają się kosztem ogromnego i wyczuwalnego wysiłku na podobne igraszki rytmami, nie osiągają jednak tym samym ani jego ruchliwości myślowej, ani plastyczności uczucia.

Krócej trwa jeszcze odrodzenie poezji opiewającej zdarzenia aktualne. Budzi ją z odrętwienia powstanie Owena Glyndwra (1400-1415) i wśród poetów znajduje się jeden, gorącym patriotyzmem i wielkością talentu godny być wieszczem chwili, w której ważą się losy ojczyzny. Jest nim Iolo Goch, młodszy zapewne nieco od Dafydda ab Gwilym, nieomal równy mu jako poeta. Czytając po tylu wiekach natchnione jego poezje przeżywa się razem z nim wszystkie nadzieje Walii, jej entuzjazm po pierwszych triumfach, zacięcie się w oporze

Po Tudurze Aledzie często parodiuje się panegiryki, ale nowych nie pisze się już. Przy tym zmieniły się stosunki. Resztki arystokracji walijskiej, nie wytrzebione czasu powstania Owena Glyndwra i wojny Dwu Róż, anglizują się szybko. Możni nie utrzymują już bardów nadwornych, najwyżej okazują im hojność doraźną. Coraz też częściej poeta wędrować musi od dworu do dworu albo kołatać o pomoc u kilku jednocześnie panów sąsiednich. Począwszy od połowy wieku XV rozpowszechnia się przeto wielce rodzaj literacki szczególny, zwany „prośbą“: krótkie utwory wierszowane, w których poeta zwraca się o darowanie mu określonego przedmiotu – sokola, psa, konia, kubka, stogu siana. Konkretność każdego z przedmiotów tych jest skarbnicą niewyczerpaną mniej lub więcej zręcznie ukrytych pochwal głaszczących próżność tym skuteczniej, im są dyskretniejsze. Rodzaj ten wypiera w końcu zupełnie panegiryk. Kwitnie do wieku XVII, po czym wychodzi z użycia, zastąpiony przez list wierszowany.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>