Języki celtyckie

W rodzinie indoeuropejskiej języki celtyckie stanowią grupę odrębną, obok italskiej, germańskiej, słowiańskiej, aryjskiej[1]. Fonetyczną cechą, wspólną wszystkim językom celtyckim i jedną z najhardziej charakterystycznych, jest zanik indoeuropejskiego p nagłosowego: łacińskie paier, greckie patr, san- skryckie pitiir: „ojciec“ – staroirlandzkie athair-, łacińskie plenus, polskie pełny – irlandzkie luin. Cechy fonetyczne i morfologiczne skłoniły językoznawców do umieszczenia języków celtyckich między grupą germańską a italską, znacznie bliżej jednak tej drugiej.

W grupie celtyckiej rozróżniamy: język galijski, którym mówili podbici przez Juliusza Cezara mieszkańcy dzisiejszej Francji oraz Belgii i przyległych krajów niemieckich – wymarły doszczętnie przynajmniej od półtora tysiąca lat: podgrupę brytonicką i podgrupę goidelicką, obie reprezentowane przez języki częściowo żyjące dotychczas: brytonicką -przez walijski, czyli kimrycki, w dzisiejszym księstwie Walii, przez wymarły w w. XVIII kórnicki w Korn- walii i przez bretońskoarmorykański we francuskiej Bretanii: goidelicką – przez irlandzki, czyli goidelski, w zachodniej połaci Wolnego Państwa Irlandii, gaelski szkocki, czyli erski, na Szkockiej Wyżynie (Highlands) i na Hebrydach, oraz będący na wymarciu maneki, na wyspie Man, położonej między Wielką Brytanią i Irlandią. Różnice między obu podgrupami są dość wielkie, by na przykład Walijczyk nie mógł porozumieć się z Irlandczykiem, gdy natomiast bez większego trudu może rozmawiać z Bretonem, a Irlandczyk ze Szkotem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>