Hyperboreowie i ich lokalizacja

Pierwszymi zajmiemy się tylko mimochodem. Niewątpliwie Hyperboreo- wie byli jednym z ludów, które Grecy umieszczali gdzieś na skrajnej północy. Jakiekolwiek byłoby najwcześniejsze pochodzenie ich nazwy oraz genealogia wyobrażeń o szczęśliwości i cnotach, które im przypisywano – ostatnie badania są przeważnie zgodne co do tego, iże odpowiadał im jakiś rzeczywiście istniejący lud, którego ojczyzny szukać należy nad brzegami Morza Bałtyckiego. Lecz wiadomości nasze – a właściwie raczej przypuszczenia — o stosunkach tego ludu z ludami Morza Egejskiego, a przede wszystkim z Grecją, prowadzą zbyt daleko na zachód od interesujących nas krajów, na drogę łączącą Adriatyk, kraj Wenetów[20] i Istrię – ze Skandynawią poprzez łańcuch Alp i kraje Europy środkowej. Z tej to drogi korzystały ładunki miedzi i brązu, płynące aż do Skandynawii w zamian za bursztyn bałtycki. Zwracają także uwagę w Skandynawii liczne ślady kultów słonecznych z okresu brązu. Wydają się one prowadzić do Delos. A Delos jest właśnie miejscem, gdzie mit o Hyperboreach jest najbardziej zadomowiony i najściślej związany z kultem. Interesujące jest również zagadnienie – do którego zamierzamy wrócić kiedy indziej – owych grodzisk w Niemczech, nazywanych ogólnie Trojaburgen, a w Karelii Vavilony (Babilony): najdawniejsze – jak się wydaje – okazy i wyobrażenia tych grodzisk spotykamy w krajach egejskich, a wzdłuż tej samej drogi, co droga brązu i bursztynu, łączą je one z krajami, objętymi promieniowaniem cywilizacji skandynawskiego brązu. Kwestia ta jest zbyt jeszcze mało zbadaną, by móc się o niej wypowiedzieć. Niemniej jednak rozporządzamy garścią faktów wymownych, przede wszystkim charakteru archeologicznego, które rzucają nowe światło na stary mit delijski. Przestaje się on nam wydawać li tylko produktem czystej fantazji. Rzeczywistość wpleciona jest w nim w tkaninę bajki: rzeczywistość nie tylko charakteru religijnego, a więc rzeczywistość delijska, ale także rzeczywistość gospodarcza, a mianowicie wymiany' pomiędzy mieszkańcami wybrzeży dwóch mórz wewnętrznych: morza południa i morza północy Europy, dokonywane w okresie cywilizacji egejskiej i w epoce mniej odległej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>