Daily Archives 2015-12-12

ANALIZA WYKOPALISK

Obie rzeźby – paryska i trewirska – mają jeden i ten sam temat. Lecz w szczegółach i sposobie przedstawienia tego tematu są różnice, które będzie rzeczą pożyteczną zanotować. Kompozycja paryska składa się z dwóch scen zajmujących dwie sąsiednie ściany rzeźbionej bryły. Jedna z płaskorzeźb przedstawia brodatego mężczyznę w krótkiej tunice, która opada z jednej strony odsłaniając nagie prawe ramię i niemal cały tors. Lewą ręką obejmuje on pień drzewa, a w prawej wznosi nóż, którym odcina gałąź. Na gałęzi tej, tuiż przy pniu widać głębokie nacięcie, wskazujące, że o nią tu idzie, nie o pień. Inna gałąź, na wysokości piersi drwala, została już ucięta wcześniej. Mamy więc do czynienia, jak się zdaje, nie ze ścinaniem drzewa, lecz z odcinaniem gałęzi.

czytaj dalej

POEZJA NAJSTARSZA

Pomniki jej sięgają czasów dawniejszych niż proza nadobna i od razu okazują dużą rozmaitość, zarówno w formie jak w wyborze tematów i w nastroju. Po wyłączeniu tych, które powstały na pewno później niż w wieku XI, wśród utworów wieków IX i X, przypisywanych póllegendarnym poetom wieku Y: Taliessinowi, Aneirinowi, Myrddinowi (Merlin), Llywar- chowi Henowi, znajdujemy poematy treści epicko-historyeznej obok religijnych, elegie obok liryki właściwej.

czytaj dalej

Bogowie z miejsca świętego – patroni terytorium cz. II

Ponieważ jednak skutki kultu odprawianego w miejscu świętym dają się odczuć na całym obszarze zawartym między nim i granicami, a z drugiej znów strony kult obchodzony na granicach wewnętrznych odbija się na strefie położonej pomiędzy nimi i ewentualną granicą zewnętrzną, wytwarza się pewien system równoważności, a jednocześnie pewien system fal i przerw rcgulujący intensywność przejawów świętości. Każdy centralny ośrodek kultu jest równoważny światu całemu, każdy pas ziemi stanowiący granicę – przestrzeni zewnętrznej. Świętość objawia się w miejscu świętym oraz na każdej z otaczających je granic koncentrycznych – na granicy samego miasta, na granicy miejskich posiadłości, obwodu administracyjnego, państwa, i tak aż do miejsca, gdzie zaczyna się przestrzeń nieokreślona, nie mająca już innej granicy niż granica świata, poza którą znajdują się siedziby bogów, Pola Elizejskie i różne raje oraz krainy zmarłych. Pomiędzy owymi strefami intensywnych przejawów świętości rozciągają się obszary pośrednie. Stopień ich desakralizacji zmniejsza się w kierunku zewnętrznym. Każdy z tych obszarów, ze względu na kierunek przejawiania się skutków świętości, jest przeciwstawieniem wszystkiego, co go otacza, podczas gdy każda strefa wewnętrzna równoważna jest ,z całym rozciągającym się poza nią światem. To właśnie wyrażali bardzo jasno augurzy rzymscy, gdy wśród obszarów otaczających Rzym wyodrębniali różne kategorie. A więc przede wszystkim samo miasto – Urbs – wyznaczone przez pomoerium. Następnie Ager Romanus, za nim Ager Gabi- nus tworzący z poprzednim jednorodną całość. Wyłącznie do tych dwóch agri odnosiły się zwykłe praktyki wróżebne. Poza nimi rozciąga się ager pere- grinus, dla którego trzeba było odprawiać osobne praktyki wróżebne, jeszcze dalej ager hosticus – obszar nieprzyjacielski, a wrreszcie obszar nieokreślony, ager incertus [2B].

czytaj dalej